Słownik stolarza meblowego

Słownik pojęć, który każdy stolarz meblowy powinien znać.

brak

_

Blat roboczy postforming. Materiałem bazowym jest płyta wiórowa produkowana w tzw. technologii postforming. Dla zapewnienia dużej trwałości blaty pokrywa się laminatem HPL lub CPL. Są materiałem stosowanym do produkcji mebli, w szczególności na blaty kuchenne, stołowe, blaty biurek, jak również mają duże zastosowanie jako elementy wystroju i aranżacji wnętrz w bankach, hotelach, szpitalach i innych obiektach użyteczności publicznej.

Fornir, to bardzo cienkie płaty drewna, uzyskiwane przez skrawanie płaskie lub obwodowe z drzew tzw. "okleinówek " - cechuje je wysoka jakość, minimalna ilość wad i największe średnice. Przygotowany pień drewna musi najpierw odparować, następnie wzdłuż pnia zostaje poddany skrawaniu na cienkie arkusze. Pocięte arkusze łączy się w wiązki tak, aby była zachowana kolejność, w jakiej zostały zdjęte z pnia drewna, dzięki czemu rysunek słojów zachowuje ciągłość i identyczny odcień. Grubość forniru to od 0,3 do 3 mm.

Fornir modyfikowany. Materiał pozyskiwany z drzew egzotycznych. Drewno skrawane jest obwodowo na arkusze, które po usunięciu wszelkich wad i przesuszeniu poddaje się barwieniu przez wewnętrzną strukturę pokrywaną obustronnie klejem, układaną w specjalne stosy i na końcu prasowaną. Podczas prasowania wewnątrz kłody formowany jest wzór - rysunek drewna. Ostatni etap to już tylko poprzeczne skrawanie na arkusze – forniry. Tak powstałe forniry stanowią odwzorowanie ornirów pozyskiwanych metodą tradycyjną, a przy tym jest pełna gwarancja powtarzalność oklein w usłojeniu i kolorze w dostawach realizowanych nawet w dużych odstępach czasu.

Laminat HPL. Nazwa pochodzi od słów “high pressure laminates” czyli “laminat wysokociśnieniowy”. Jest to warstwowe tworzywo termoutwardzalne, powstałe w warunkach wysokiego ciśnienia: 7-9 MPa i temperatury ok. 150 stopni Celsjusza. Składa się z kilku warstw papieru impregnowanego żywicą fenolową oraz papieru dekoracyjnego, impregnowanego żywicą melaminową. Zewnętrzna warstwa laminatu pełni funkcję dekoracyjno-ochronną. Papier, z którego jest wykonana, zostaje zadrukowany, nasycony twardą żywicą melaminową, a na koniec zabezpieczony przezroczystą powłoką. Gotowy laminat może być połączony z płytą wiórową lub innym materiałem nośnym. Wyprodukowane w ten sposób blaty znajdują wszechstronne zastosowanie w aranżacji wnętrz, a głównie na blaty kuchenne.

Mebel skrzyniowy składa się z korpusu, zabudowy frontowej, zabudowy wewnętrznej, ściany tylnej oraz stelaża. Każda z tych części ma powierzchnie charakterystyczne, których położenie i widoczność, względem użytkownika, pozwalają na zróżnicowane wykończenia i jakości wykonania.

Nutowanie / wręgowanie - nacięcie na formatce meblowej, w której zostanie zamocowana tylna płyta hdf

Postforming. Typ płyty otrzymywany w wyniku nowoczesnej technologii uszlachetniania powierzchni płyt wiórowych, z utwardzonego w wysokiej temperaturze tworzywa warstwowego impregnowanego żywicami - laminatu.

Płyta meblowa, to produkt stosowany w przemyśle meblowym oraz dekoracyjnym. Najczęściej ma wymiar 2800 x 2070 mm. Do produkcji korpusów stosuje się płytę o gr. 18 mm, a do formatek do wykonania szuflad płytę o grubości 16 mm. Pozostali producenci, którzy oferują masową produkcję, najczęściej na korpusy szafek stosują płyty o grubości 16 mm.

Płyta fornirowana, to płyta wiórowa lub MDF oklejona dwustronnie okleiną naturalną z różnych gatunków drewna:

Płyta MDF powstaje w wyniku sprasowania włókien drzewnych z dodatkiem organicznych związków łączących i utwardzających, w warunkach wysokiego ciśnienia i temperatury. Płyta MDF stanowi idealny substytut dla naturalnego drewna, szczególnie drewna liściastego, przy czym nie zawiera żadnych strukturalnych niedoskonałości, jakie spotyka się w drewnie typu sękatość, złe ułożenie włókien, wielordzenność, pęknięcia czy też przeżywiczenie. W całym swoim przekroju jest materiałem o jednorodnej gęstości i składzie surowcowym. Powoduje to, że jest idealny do wszelkiej obróbki cięcia, wiercenia, frezowania a nawet kształtowania, a wszystko to przy zachowaniu stabilności wymiaru i utrzymaniu wyższej tolerancji dokładnie obrabianych części. Ze względu również na wysokie walory powierzchni, płyta MDF nadaje się do lakierowania oraz pokrywania cienkimi filmami melaminowanymi, oklejania sztuczną i naturalna okleiną.

Płyty melaminowane są podstawowym materiałem stosowanym do produkcji mebli, wykonanym na bazie trójwarstwowej płyty wiórowej, pokrytej dwustronnie papierami nasyconymi żywicami termoutwardzalnymi, co nadaje im ostateczne wykończenie płaszczyzn, nie wymagającej już dalszej obróbki. Płyty wiórowe laminuje się dwustronnie, w celu zabezpieczenia przed odkształcaniem przy zmianie wilgotności. Płyta powstaje w wyniku zaprasowania filmu dekoracyjnego nasyconego żywicami mocznikowymi i melaminowanymi na płytę wiórową lub płytę MDF. Odpowiednią strukturę płyty nadaje się na początku procesu laminowania.

Płyta pilśniowa formowana na sucho, wyprodukowana jest z włókien drzewnych, których wilgotność w stadium formowania jest mniejsza niż 20% oraz kleju syntetycznego (żywice aminowe), łączącego włókna pod wpływem ciśnienia i temperatury. Została wynaleziona i opatentowana już w 1924 r. przez Williama Masona, założyciela firmy MASONITE.

Płyta wiórowa to płyta wykonana z wiórów sklejanych pod ciśnieniem, za pomocą kleju. Warstwy zewnętrzne z wiórów drobniejszych cieńszych są sklejone z warstwą środkową z wiórów większych i grubszych. Podstawową cechą płyt wiórowych, odróżniając je od drewna litego, jest jednolita budowa. Ponadto płyty wiórowe nie mają pęknięć, sęków i innych wad drewna.

Technologia CNC - technika, która umożliwia osiągnięcie maksymalnej możliwej wydajności ekonomicznej, mimo wysokich wymagań jakościowych. Skrót CNC (ang. Computerized Numerical Control) oznacza sterowanie maszyn za pomocą zintegrowanego komputera. Zalety przetwarzania danych wykorzystywane są bezpośrednio w obrabiarce. Wszystkimi ruchami narzędzi, operacjami mocowania i innymi samodzielnymi operacjami roboczymi zarządza komputer, poprzez zastosowanie odpowiednich danych.

Wiedza dla początkujących

Na czym polega system 32mm?

Na czym polega system 32mm? Wyjaśniamy.

Czytaj więcej

Edukacja przyszłych stolarzy meblowych

W tym artykule przedstawiamy ścieżki kształcenia przyszłych stolarzy meblowych.

Czytaj więcej

Dlaczego planowanie kuchni jest tak ważne dla stolarza meblowego?

Dlaczego planowanie kuchni jest tak ważne dla stolarza meblowego? Wyjaśniamy. 

Czytaj więcej

Jak obliczamy wymiary frontów kuchennych?

Jak obliczyć wymiary frontów kuchennych? Tego dowiesz się w poniższym artykule. 

brak

 

1. Szerokość frontu

Dla szafek z jednym frontem najczęściej odliczamy:   

Wer. 1 od szerokości korpusu 4 mm, czyli dla korpusu szafki o szerokości 600 mm, front ma szerokość 596 mm.

[ rys ]

Wtedy wymiar szczeliny po lewej i prawej stronie wychodzi po 2 mm.

Jeśli ustawimy 2 szafki obok siebie, to wydaje się, że wtedy szczelina będzie pomiędzy 2 szafkami będzie o podwójnej wartości i będzie wynosić 4 mm. Tak jest tylko na samym początku wystarczy wyregulować fronty w ten sposób, że w szafce lewej przesuwamy front o 0,5 mm w prawo, a prawy w lewo również o 0,5 mm i wtedy z 4 mm wcześniejszej szczeliny wychodzi już tylko 3 mm.

[rys]

Wer.2 od szerokości korpusu 3 mm, czyli dla korpusu szafki o szerokości 600 mm, front ma szerokość 597 mm. 

[rys]

Takie założenia wykonujemy, gdy wydaje się nam, że szczelina 3 mm przy spotkaniu 2 frontów szafek jest za duża. Przy takim założeniu szczeliny pomiędzy szafkami oraz na końcu będą wynosiły około 2 mm

Dla szafek z 2 frontami wzór wynosi:

szerokość frontu = szerokość korpusu / 2 - 4 mm.

I analogicznie jeśli chcemy uzyskać minimalną wartość szczelin pomiędzy frontami można wzór ma postać 

szerokość frontu = szerokość korpusu / 2 - 3 mm 

2. Wysokość frontu szafki  

Wer.1 Tutaj dla szafek dolnych najlepiej zachować zasadę że,  od góry zawsze pozostawić 3 mm szczeliny, wynika to z tego, że:

  •  producenci płyt grzewczych przewidują minimalną szczelinę pomiędzy blatem, a frontem. Szczelina potrzebna jest do dopływu świeżego powietrza dla płyty grzewczej
  • warto zapewnić minimalną szczelinę, aby front nie ocierał o blat

Od dołu również odliczone jest 3 mm. Czyli dla wysokości korpusu szafki 720  odliczamy 6 mm i wysokość frontu będzie wynosiła 714 mm.

Wer.2 Od dołu korpusu szafki front jest montowany na ‘’0”, czyli. Czyli dla wysokości korpusu 720 mm , front ma wysokość 717 mm

Taka sama jest sytuacja dla szafek górnych, można zlicować dolną krawędź frontu z korpusem i uzyskać brak szczeliny pomiędzy korpusem i frontem.

Uwaga:

Wtedy najmniejsza nierówność na frontach, spowoduje, że front już może wystawać znad korpusu.

3. Szczeliny między frontami

Aby łatwo zachować te same szczeliny pomiędzy frontami, najprostszym sposobem jest pozostawienie szczelin na 3 mm pomiędzy frontami.

Wtedy dla szafki z 3 frontami suma szczelin wynosi 4 x 3 mm  = 12 mm

4. Wysokość frontu w nadstawkach

Tutaj również mamy 2 wersje do wyboru. Szafki nadstawki to dodatkowe szafki nastawiana np. na szafy wysokie.

Wer.1 Aby uniknąć podwójnego liczenia frontów w sąsiednich szafkach w nadstawkach odliczamy tylko 3 mm od góry. Takie obliczenia wykonujemy, gdy na dole, np w szafie od góry zostało już odliczone 3 mm na szczelinę górną.

Wer.2 Stosujemy, gdy chcemy jeszcze uzyskać licowania z sąsiednimi szafkami, gdzie jest odliczone 3mm od dolnej krawędzi.

Wtedy dla nadstawki od dolnej krawędzi odliczamy 3 mm, ale w szafie wysokiej górny krawędź frontu musi licować się z korpusem, czyli być na “0”.

5.  Front przed sufitem

Warto jeszcze wspomnieć o szafkach montowanych przed sufitem. Tutaj aby ominąć jakieś niewielkie nierówności na suficie, które mogłyby spowodować kolizję przy otwieraniu, można odliczyć nawet 5 mm od górnej krawędzi.